داستان طوقی از کلیله و دمنه

زندگی آرام در جنگل

در سرزمینی سبز و پُر از درختان بلند، جایی که رودخانه‌ها همیشه آواز می‌خواندند و بوی گل‌های بهاری در هوا می‌پیچید، جنگلی پهناور قرار داشت. در این جنگل، بر بلندترین شاخه‌های درخت بلوط کهن، کبوتری خردمند به نام طوقی زندگی می‌کرد.

طوقی پرهای نقره ای رنگ و چشمانی درخشان داشت که از خرد و تجربه می‌درخشید. او رهبر گله‌ای بزرگ از کبوتران بود؛ پرندگانی که با هم مانند یک خانواده زندگی می‌کردند، با هم شادی می‌کردند، با هم سفر می‌کردند و همیشه از یکدیگر پشتیبانی می‌کردند.

دانه‌های طلایی فریبنده

یک روز گرم تابستانی، وقتی خورشید با پرتوهای طلایی‌اش برگ‌ها را نوازش می‌داد، کبوتران برای یافتن غذا به پرواز درآمدند. ناگهان، چشمان تیزبین کبوتر جوانی به نام بالوان، چیزی درخشان روی زمین دید…

بالوان فریاد زد: “همه نگاه کنید! آن پایین چیست؟”

همه به زمین نگاه کردند. در میان تکه‌ای زمین صاف، انبوهی از دانه‌های طلایی و درخشان پخش شده بود؛ گویی کسی گنجی گرانبها را در آنجا ریخته است.

اما جوان‌ترها که گرسنگی و هیجان بر آن‌ها چیره شده بود، به هشدار طوقی توجهی نکردند. مانند تیری از کمان، به سوی زمین شتافتند و با ولع شروع به خوردن دانه‌های طلایی کردند.

گرفتاری در دام شکارچی

ناگهان… صدای خش‌خش بلندی شنیده شد! توری عظیم و سنگین که زیر خاک و برگ‌ها پنهان شده بود، با سرعتی باورنکردنی به هوا پرتاب شد و تمام کبوتران را در دام انداخت!

همه ترسیده بودند و فریاد می‌زدند:

از پشت درختان، شکارچی بدجنس به نام عمو زنگی ظاهر شد. او کلاهی پاره بر سر داشت و چشمانش از شادی برق می‌زد. عمو زنگی با خنده گفت: “هاها! بالاخره بعد از سه روز انتظار، گله چاق و چله را گرفتار کردم!”

فکر نجات‌بخش طوقی

در میان این آشفتگی و ناامیدی، طوقی که در مرکز تور گیر افتاده بود، با صدایی آرام اما رسا فریاد زد: “همه ساکت شوید! گریه و ناله مشکلی را حل نمی‌کند!”

همه ساکت شدند و با چشمانی نمناک به رهبرشان نگاه کردند. طوقی ادامه داد:

کبوتران ابتدا شک کردند، اما وقتی چاره دیگری ندیدند، تصمیم گرفتند پیشنهاد طوقی را اجرا کنند.

پرواز معجزه‌آسا

طوقی با آرامش اما محکم فرمان داد: “حالا گوش کنید… من می‌شمرم: سه… دو… یک… همگی با هم، بال بزنید!”

در لحظه‌ای شگفت‌انگیز، صدها بال با هم به حرکت درآمد. تور ابتدا تکان‌های کوچکی خورد، سپس کم‌کم از زمین جدا شد و در آسمان به پرواز درآمد!

شکارچی با تعجب فریاد زد: “وایستید! این چه کاری است؟ پرنده‌ها دارند تور مرا می‌برند!” و شروع به دویدن کرد، اما کبوتران که اکنون با هم یکی شده بودند، بالاتر و بالاتر می‌رفتند.

دوست وفادار، موشک

پرواز با تور سنگین دشوار بود. طوقی فکر کرد و به یاد دوست قدیمی‌اش افتاد: موشک، موش خاکستری باهوش و مهربانی که سال‌ها پیش جانش را نجات داده بود.

آن‌ها با سختی فراوان، تور را به سمت لانه موشک هدایت کردند. وقتی به بالای لانه رسیدند، طوقی فریاد زد: “موشک عزیز! دوست قدیمی! به کمک ما نیاز داریم!”

موشک که صدای دوستش را شنید، از لانه بیرون آمد و با تعجب پرسید: “طوقی؟! دوست عزیزم! این چه حالی است؟ این تور عجیب چیست؟”

موشک بی‌درنگ شروع به کار کرد. دندان‌های تیزش مانند یک قیچی طبیعی عمل می‌کرد. یکی یکی طناب‌ها پاره می‌شدند و کبوتران آزاد می‌شدند.

آزادی و درس بزرگ

وقتی آخرین کبوتر آزاد شد، همه شادمانه پرواز کردند و حلقه‌ای از شادی در آسمان تشکیل دادند. سپس پایین آمدند و موشک را در میان گرفتند.

موشک خندید و گفت: “شما که خودتان کار بزرگی کردید! چه کسی باور می‌کرد کبوترها بتوانند یک تور سنگین را با خود ببرند؟ این قدرت همبستگی شما بود که شما را نجات داد!”

پیام‌های اخلاقی داستان

سخن پایانی

کبوتران پس از خداحافظی گرم با موشک، با نظم و هماهنگی به سمت خانه پرواز کردند. غروب خورشید، آسمان را به رنگ نارنجی و صورتی درآورده بود و سایه‌های بلندی بر زمین می‌افتاد.

آن شب، زیر نور ماه نقره‌ای، همه کبوتران با خاطره‌ای شیرین به خواب رفتند، درحالی که می‌دانستند راز پیروزی در دستان به هم فشرده و قلب‌های متحد است. و داستان طوقی و کبوتران، برای همیشه در یاد آن‌ها ماند؛ یادگاری از روزی که آموختند با همدیگر می‌توانند بر هر مشکلی چیره شوند.